|
Efendim
Mustafa Cüneyd Doğan
Benden 1400 yıl önce
yaşaman beni o kadar yaralamıyor, benden kilometrelerce uzakta yaşamış
olmanda, beni asıl yaralayan senin yolunda yürüyememek senin dediğin
gibi yaşayamamaktır. Sadece asırlarımız ve mekânlarımız değil korkarım
kalplerimizde ayrı düşmüş.
Senin
getirdiğin dine yıllarca bayraktarlık etmiş bir milletin torunlarıyız.
Ama senden uzak yine senden uzağız. Namazlarda bile yeterince yakın
değil kalplerimiz sana. Neden? Neden? Birçoğumuz bunu bile düşünmüyor.
Olsa olsa seni yeterince sevmemekten ya resul seni yeterince
sevmemekten. Seni seviyorum ya resul. Bunu haykırmak istiyorum. Artık
senden uzak kalmak sevgiden merhametten hakikatten uzak durmak
istemiyorum.
Seni,
âlemleri iç içe en ince detayına kadar mükemmel bir sanatla tezyin eden
San-i hakimin en yüce sanatı olduğun için seviyorum.
Seni,
tüm âlemi yaratan ve tüm ihtiyaçlarımı karşılayıp har an duama cevap
veren Halik-ı rahim sevmemi emrettiği için seviyorum.
Seni,
yüzün suyu hürmetine yaratılan şu kainatta yine senin yüzün suyun
hürmetine yaratıldığım için seviyorum.
Seni,
İnsanı insan eden, esfel-i safilinden kurtarıp ala-i illiyin e çıkaran
iman nimetine ermemize vesile olduğun için seviyorum
Seni,
bizlere eşrefi mahlûkat olduğumuzu öğrettiğin hem her davranışın hem de
insanlığın kemal noktasını gösterdiğin için seviyorum.
Mektubun devamı |