O'nu Sevmek
Arif Arslan
Onu sevmek imandır, ibadettir, taattir;
“Ona itaat etmek, Allah’a itaattir.” (3:31)
Onu sevmeyen gönül, ıssız bir çöl gibidir,
Onu seven her yürek, taze bir gül gibidir.
Onu sevmeyen bedbaht, onu görmeyen kördür;
Onu seven bahtiyar, ona bağlanan hürdür.
Onu sev ki, ruhunda taze çiçekler açsın;
Onu sev ki, dünyana ışıklar, nurlar saçsın.
***
“Onda güzel dersler var, Onda güzel örnekler”
Onda var herkes için alınacak ibretler.
Onsuz dünya boş demek, Onsuz hayat anlamsız;
Onsuz insan çıplaktır, Onsuz ömür astarsız.
Onun aşkıyla döner, güneş ay ve yıldızlar;
Onsuz vicdan mustarip, Onsuz yürekler sızlar.
Ona bakan kimsenin fer gelir gözlerine;
Onu gören herkesin nur yağar yüzlerine.
Ona inanıp sevsek, aşk yağar üstümüze;
Ona bağlanmış olsak, gün doğar gönlümüze.
Ona bağlansa insan, darlık, sıkıntı bilmez;
Adı anılan yere, şeytan sıkılır, gelmez.
Onunla dolu gönül aldanmaz ve aldatmaz;
Ona bağlı yaşayan işine hile katmaz.
O gönüller Sultanı, alemin Efendisi;
Ölmüşlere can katar, hayat verir nefesi.
Ona bağlanmak huzur, Ona bağlanmak neşe;
Ona inanmak demek, sahip olmak güneşe.
Ona bağlanan kalmaz, hayat yolunda yaya;
Ona bağlanmak, tekrar gelmek demek hayata.
Adı nurdur, yüzü nur, yolu nurdur, izi nur;
Onun izinden giden, Allah’a vasıl olur.
Onu sevmek ibadet, Onu sevmek taattir;
Ona itaat etmek, Allah’a itaattir.
